بغض غروب /وبلاگ اشعار سمیه محمدیان

چه سخت وسوسه ات کرد نفس شعله ورش 

 چه بد زبانه کشید و از عمق تو سرزد  

     و شرم تو که شبیه کبوتری تبدار  

   چه گرم از وسط شانه های تو پر زد  

 تو آسمان دلت تیره شد  نفهمیدی        

  چه ساده سیب تو از شاخه اش جدا می شد

 و حس نکرد هوای کرخت عریانی      

  که خوشه هات نصیب کلاغها می شد

رها شدی..که تو را خواست باز مال خودت 

   تو ماندی و تو , همان زن که در خیال خودت,

 کشیدی و زدی اش روی سقف رویاهات  

تو که نخواست بسوزد دلت به حال خودت

دلت نخواست به تو هیچ کس  که آینه هم    

 نگاه بد کند و هی نفوس بد بزند

 و نبض عقربه ها می تپید و می ترسید            

 که انتظار به خوشبختی ات لگد بزند

 بدل شدی به کسی بین هاله ای از وهم     

   کسی  خلاصه ای از در حصار تن بودن

 کسی که جنس همان دامنش اهورایی      

 نشست تا که بسوزد به پای زن بودن

 و کم کم این توی جا مانده در درون تو       

تو را مواخذه می کرد و از خودش می راند

 تو را نجابت از دست رفته می آزرد        

 تو را جسارت در های بسته می رنجاند

..........

در آتشی که فرو می کشید و جان می داد     

 دلت چه دیر و چه ناباورانه می فهمید

 که تند کردن این شعله های سرکش به       

   به باد دادن زلفهای تو نمی ارزید!

سر می کشی که سرد کنی زخم خورده را

معجون عشق و نفرت در هم فشرده را

دیوانه وار دور خودت چرخ می زنی

تا بشکنی طلسم تنی دلسپرده را

تو:

"دم بزن!بگو که دلت مال من نبود 

تکرار کن حماقت از یاد برده را"

و مست میکنی و تنت سرد می شود

قی میکنی تمام قسمهای خورده را

…...

حالا درست پشت سرم ایستاده ای

تا رو کنی جسارت یک جسم مرده را

می خواهی از تمام زمان پس بگیری ام

برپا کنی عدالت ناحق شمرده را

افسوس دست ثانیه ها دفن می کند

جبران روزهای به فردا سپرده را