بغض غروب /وبلاگ اشعار سمیه محمدیان

 
نویسنده : سمیه محمدیان - ساعت ٢:٤٧ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢٧ آذر ۱۳٩۱
 

یک شعر انگلیسی بدون مناسبتی خاص. مخاطبش هم مادر یکی از دوستان انگلیسی الاصلم  که  این روزها  خیال مسلمان شدن دارد. شعر البته ارتباطی به این موضوع ندارد. فقط خواستم بگویم در روزگاری که خودمان را به آب و آتش می زنیم تا  شاید در کنجی دور از اجبارها و دین گرایی ها به خودمان برسیم کم نیستند کسانی که از دنیای خودمختاری ها و خودگرایی ها خسته اند و قدر چیزی که هرگز حس نکرده بودند را فهمیده اند..آنهم به دور از همه ی دروغ ها و دلزدگی ها. آه که  ما چقدر به دنبال نداشته هایمان می گردیم..نداشته هایی که وجود ندارند!

 

                                                                                                                                                               Palm reader

 

;You never believed in none of them

 `those two faced untruthful people`

                       . You called them all  

                             ,But among them

                                        the mirror

                       , Was the only one who

                       , following  the fine lines

                 could read   the detachment of

ties

between your hearts

You hid your hot red high heels

,Not to remember

 ,Just how cold

,Just how pale

Were the moments of

Stepping-

Down

Slowly

From praising of

 .his eyes

 …..

? `Tel me, who betrayed

  :You ask your Two faced-`truthful `palm reader`

was it the lurking time

taking away his desire  

 Or was it the lies, lying down behind

  ? His love

 

 by:somaiyeh mohammadian

 


 
 
 
نویسنده : سمیه محمدیان - ساعت ٤:٢٠ ‎ق.ظ روز جمعه ۱٧ آذر ۱۳٩۱
 

 بیتی از یک غزل ناتمام ، در شبی از پنج شنبه  شب های  بی قراریم :

 

آهسته تر مادر , ببین پشت سرت را

دیگر رها کرده است دستم چادرت را....


 
 
 
نویسنده : سمیه محمدیان - ساعت ٥:٠٢ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱۳ آذر ۱۳٩۱
 

دوباره تاب و تب توست ، سر رسیده و من 

 همانیم که دلش می شود پریشانت 


 مرا از آتش دلدادگی گریزی  نیست
 
 پناه می برم از دست تو به دامانت.. 


 
 
 
نویسنده : سمیه محمدیان - ساعت ۱٠:۱٠ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٦ آذر ۱۳٩۱
 


همیشه می گویند خوابت را تعریف نکن شاید دیگر نبینی. اما آنقدر هیجان زده ام که نمی توانم نگویم و تعریف نکنم. چند ماهیست که از رفتن مادرم می گذرد و چه ها که بر من نگذشت تا با این درد کنار بیایم. آه که اگر این دیدارهای گاه به گاه شبانه مان نبود حتمن دوام نمی آوردم. نزدیکیهای نماز سحر بود که به سراغم آمد و با بوسیدن لبهایم شاید درست شبیه لحظه ای که برای اولین بار در آغوشم گرفت و مرا بوسید، تولدم را تبریک گفت. من امروز زیباترین هدیه ی تولدم را گرفته ام. دوستان خوبم که عزیزان سفر کرده دارید می دانید چه حسی دارم....مثل همیشه اگر مدتهاست در این صفحه نبوده ام به این معنی نیست که به فکرتان نبوده ام . برای تک تک تان درک زیباییها را ، پیش از آنکه دیر شده باشد ،آرزومی کنم