بغض غروب /وبلاگ اشعار سمیه محمدیان

نشست تا که بسوزد..
نویسنده : سمیه محمدیان - ساعت ٤:٥٧ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢۳ اردیبهشت ۱۳۸۸
 

 

چه سخت وسوسه ات کرد نفس شعله ورش 

 چه بد زبانه کشید و ز عمق تو سرزد  

     و شرم تو که شبیه کبوتری تبدار  

   چه گرم از وسط شانه های تو پر زد  

          

 

 تو آسمان دلت تیره شد  نفهمیدی        

  چه ساده سیب تو از شاخه اش جدا می شد

 و حس نکرد هوای کرخت عریانی      

  که خوشه هات نصیب کلاغها می شد

                               

 

رها شدی..که تو را خواست باز مال خودت 

   تو ماندی و تو , همان زن که در خیال خودت,

 کشیدی و زدی اش روی سقف رویاهات  

تو که نخواست بسوزد دلت به حال خودت


 

دلت نخواست به تو هیچ کس  که آینه هم    

 نگاه بد کند و هی نفوس بد بزند

 و نبض عقربه ها می تپید و می ترسید            

 که انتظار به خوشبختی ات لگد بزند

 

 

 بدل شدی به کسی بین هاله ای از وهم     

   کسی  خلاصه ای از در حصار تن بودن

 کسی که جنس همان دامنش اهورایی      

 نشست تا که بسوزد به پای زن بودن

 

 

 و کم کم این توی جا مانده پشت خواهشهات       

تو را مواخذه می کرد و از خودش می راند

 تو را نجابت از دست رفته می آزرد        

 تو را جسارت در های بسته می رنجاند

..........

 

 

در آتشی که فرو می کشید و جان می داد     

 دلت چه دیر و چه ناباورانه می فهمید

 که تند کردن این شعله های سرکش به       

   به باد دادن زلفهای تو نمی ارزید!